آنها خوب می دانند نه در اندام نه در ساختمان مغزی یارای برابری و هم سری با خر را هم ندارند. دلم برای اون ها می سوزد. دوست دارم روزی فداکاری را به اوج رسانده و عامیانه بنویسم تا اون بیچاره ها از نوشته هایم سر در بیاورند. بخشندگی سبب شد تا به آنها هم لطف نمایم و مقامشان را تا مقام شامخ خریت بالا ببرم.
جنگ های ادبی از جنگ های ستارگان زیباتر هستند. جلوه های ویژه جنگ های ادبی زیبایی هایی دارد که تنها در دانش ادبی یافت می شود. سینما فرزند نامشروع و ناخلف ادبیات است. جلوه های ویژه ادبی مجازی هستند و خوشی های ادبی، راستین. این شما و این هم چند جنگ متوسط ادبی.
دیشب که به وبلاگ دوست جدید خوش نویسم آقا میتی نویسنده وبلاگ راه های جنگلی رفتم، خواندم که آقا میتی یک گیر ادبی به حسن اقای عرب کرمانی داده. یاد جنگ های ادبی افتادم. به پایگاه ادبی خوابگرد رفتم و دیدم یک جنگ ادبی با ادبیات ویژه اینگونه جنگ ها درگرفته. خوش بختانه برای آشنایی شما با جنگ های ادبی چند نمونه دیگر هم هست.
جنگ دیگر بر سر نوشته ای از نوشته های اقای حسین جاوید درگرفته. این جنگ سرآغاز جنگ پیشین است. جنگ گیرا و خواندنی دیگر جنگی است که میان کورش اسدی و گردانندگان وبلاگی که در همسایگی خودمان در سایت و زین بلاگفا در گرفته. اول اسم وبلاگ همسایه نسل پنجم است.
خواننده های راستین هراسی از درازی نوشته ندارند. پس من به خود این حق را می دهم نوشته ام را دراز تر بچشم آنها برسانم. حتی خواننده های ادبی هم پی به پیوند من و جنگ های ادبی بالا نبرده اند. ممکن است بلایی که سر نوشته آقای حسین جاوید آمده سر نوشته هر نویسنده دیگر بیایید. دزدهای بی سروپای ادبی ممکن است به نوشته های من هم دست درازی کنند. آنها که یک بند (پاراگراف) را حذف می کنند برایشان حذف کردن چند واژه جنده و فاحشه و روسپی و زن باز و بچه باز و ...کاری ندارد. پس بر ماخوش نویس هاست که هوای همدیگر را بداریم.
پیوند من با جنگ کورش اسدی با برادرها و خواهرهای زحمت کش وبلاگ نسل پنجم این است که ما (من و کورش اسدی) حق داریم به بودن یا نبودن پیوند پایگاهمان حساسیت نشان دهیم.
هشدار. هشدار. هشدار.
این روزها یک بلای این ترنتی گریبان من و چند تا از دوستانم را گرفته است. اگر اون بلای این ترنتی گریبان پیوند های بالا را گرفت و جانشان را به لبشان یا دماغشان یا دیگر سوراخ ها و خروجی هایشان رساند من هیچ گناهی ندارم. آن بلای شوم اینترنتی که از اعتیاد هایی خانمان براندازی چون جلق زدن و تریاک و سیگاری و شیشه و قرص های روانگردان کوفت کردن بد تر است چنان سمج است که مپرسید. تنها من استم که روش غلبه بر آن بلای شوم را در کف دارم.
پی نبشت:
* ( خدا هم در لقب بخشیدن به گرد کیبورد من نمی رسد. بخودم لقب خوش نویس می دهم و به دوستانم لقب خوش خوان)
عکس هیچ یک از خوش نویس های بالا در این پست نهاده نشده و نمی شود.
